به سراغ من اگر می آیید

پشت هیچستانم ، پشت هیچستان جایی است

پشت هیچستان رگ های هوا ، پر قاصدهایی است

که خبر می آرند ، از گل واشده ی دورترین بوتهء خاک

روی شن ها هم ، نقش سم اسبان سواران ظریفی است که صبح،

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان ، چتر خواهش باز است ،

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود ،

زنگ باران به صدا می آید

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی، سایهء نارونی تا ابدیت جاری است.

به سراغ من اگر می آیید،

نرم و آهسته بیایید،

مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.

"سهراب سپهری"