یاد من باشد فردا حتما 

به سلامی، دل همسایه خود شاد کنم 

بگذرم از سر تقصیر رفیق ، بنشینم دم در 

چشم بر کوچه بدوزم با شوق 

تا که شاید برسد همسفری، ببرد این دل ما را با خود 

و بدانم دیگر قهر هم چیز بدیست 

یاد من باشد فردا حتما 

باور این را بکنم، که دگر فرصت نیست

 و بدانم که اگر دیر کنم، مهلتی نیست مرا 

و بدانم که شبی خواهم رفت 

و شبی هست، که نیست، پس از آن فردایی 

یاد من باشد 

باز اگر فردا، غفلت کردم 

آخرین لحظه از فردا شب،

 من به خود باز بگویم 

این را 

مهربان باشم با مردم شهر

 و فراموش کنم هر چه گذشت...